در دنیای غرب از قرن ۱۷ به بعد، نهضتی در زمینه مسائل اجتماعی به نام حقوق بشر ایجاد شد و متفکران افکار خویش را در مورد حقوق طبیعی در میان مردم گسترش دادند. آنچه مورد توجه این گروه از متفکران بود این است که انسان بالفطره واجد یک سلسله حقوق و آزادیهاست که به هیچ جه قابل سلب از هیچ گروه و فردی نیست و همه مردم در این آزادیها با یکدیگر" برابرند". حمایت از این حقوق ابتدا در انگلستان و سپس در آمریکا ظهور کرد و به تدریج به سایر نقاط سرایت کرد. در این زمان و تا اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ آنچه درباره حقوق انسانها گفته می شد مربوط به حقوق ملتها در برابر دولتها بود و تا اواسط این قرن(۲۰) صحبتی از حقوق زنان در برابر مردان به میان نبود.
اولین بار در اعلامیه حقوق بشر در سال ۱۹۴۸ تساوی حقوق زن و مرد صریحاْ اعلام شد.
آنچه امروز در کشور ما تحت عنوان تساوی حقوق زن و مرد مطرح است، امری است نو، که پس از تحولات دو دهه اخیر تحت تاثیر مهاجرتها و داد و ستد ها با جهان خارج ایجاد شده است.
موضوع حق و حقوق پرسشی چالش بر انگیز است چرا که در کشور ما اکثریت افراد مفهوم دقیقی از حقوق خود در ذهن ندارند و همین امر باعث شده است، جامعه مرد سالار ما به دلیل فقر فرهنگی حقوق زنان را نادیده بگیرد. به همین دلیل طی سالهای اخیر زنان برای احقاق حقوق خود دست به کار شده اند.
هزاران سال است که زنان با تلاش برای تامین آرامش که برای ادامه زندگی ضروری است ، خود را پرورش و نگهداری از پیر و جوان کرده اند، اما امروزه زنان به عنوان نیمی از اعضای جامعه با حضور در عرصه های مختلف اجتماعی سعی در تثبیت جایگاه خود کرده اند. زنان سعی در احقاق حقوق خود و جبران فرصتهای از دست رفته خویش را دارند. همین امر سبب شده است در جامعه بحرانی ایجاد شود که در پی از بین بردن ساختار مرد سالار جامعه است. شاید بتوان گفت یکی از بهترین راههای کنترل چنین بحرانی فراهم آوردن زمینه جدی حضور زنان در جامعه و از بین بردن تبعیضاتی است که به علت تفاوتهای طبیعی زن و مرد نیست. در واقع باید فهمید تحقق دموکراسی در گرو توجه به زنان و تامین حقوق آنها است.
در جامعه ایران در عرصه های مختلف تفاوتهای زیادی میان زن و مرد وجود دارد که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- عدم برابری میان زن و مرد در احراز مشاغل
- عدم تساوی دیه زن و مرد
- عدم تساوی ارث زن و مرد
- حق طلاق
- حق حضانت فرزند
ادامه دارد...